Dat was het op de Patio! Raar, vol rare emoties en een wat leeg gevoel. Nog een weekje reizen, relaxen, en dan terug naar Holanda! Zin? Nog geen idee.

Bezoek
Twee weken geleden zijn mijn zusjes Manon enJanneke een weekend op bezoek geweest. Ze hebben meegedraaid op dePatio en hadden meteen veel fans! Op het einde moesten ze zelfshandtekeningen uitdelen, dat hebben ze ons nog nooit gevraagd; doen wemisschien iets verkeerd? Echt super om ze te kunnen laten zien hoe wehier wonen, wat we hier doen. Ze waren zelf ook erg enthousiast.

Playas
Afgelopen weekend zijn we met de jongens naar het strand geweest. Vanvrijdagmiddag t/m zondagmiddag op pad met een groep van 20. Het wassuper leuk! Gedanst, gezwommen, zandgevechten, beestjes zoeken. Ikvoelde me net een klein kind. Doodmoe waren we allebei na het weekend,maar wel met een heel voldaan gevoel.

Met een weekend strand zijn we ook in maart onze Patio-tijd begonnen.Grappig, omdat het verschil tussen toen en nu ook erg groot is. Weweten hoe met de jongens om te gaan, we spreken Spaans, het is allemaalzoveel makkelijker. Dat is ook een van de redenen waarom het eigenlijkalleen maar gezellig was, bijna niks geen moeilijkheden.

Afscheid
De laatste weken hadden we een strakke planning. Het leek wel of wevele deadlines voor ons hadden! Maar niks moest, we hebben al het werkzelf gecreeerd. En dat komt gewoon omdat we het allemaal erg goedwilden afsluiten. Omdat het een hele bijzondere periode is geweest.

Vanaf maandag is dit al de week van het afscheid. Afgelopen maandag zijn we met Patricia, Josselin, Mileine, Leonela en Daniela naar de film en McDonalds geweest. Het was erg gezellig. Raar om ze nooit meer te zien, om afscheid voor  xb4altijdxb4 te nemen. Maar gelukkig kunnen we ze vanuit Nederland blijven helpen!

Ook Jadira hebben we maandag gedag gezegd. Ongelooflijk wat ze allemaal tegen ons zei, mooie woorden. Je staat er soms zelf niet eens zo bij stil hoe je de mensen helpt, door alleen al naar ze te luisteren, omdat dit voor jezelf zo normaal is. Ze had voor ons allebei een armbandje gemaakt.

En dan vandaag het afscheid op de Patio….ze hadden zo hun best voor ons gedaan! Hun waardering spreken ze vrijwel nooit uit, maar laten ze op dit soort momenten erg goed merken! Lekker eten, dansjes, tekeningen, en lieve woordjes. Ik kon mijn tranen niet bedwingen! Het was erg lastig om de jongens uiteindelijk los te laten!! En ook al heb ik nu nog geen zin om alles hier achter te laten, ik weet wel dat 7 maanden een mooie tijd is geweest. Niet te lang om je te gaan vervelen, en niet te kort om veel te kunnen aanpakken.

Bedankt!
Dat was het dan!! Heel veel meer kan ik er ook niet meer over zeggen. Sandra en ik gaan nog een weekje relaxen, wat reizen, om volgende week zaterdag op het vliegtuig te stappen. Bedankt voor al jullie (financiele) steun en medeleven. We hebben zoveel leuke en belangrijke dingen kunnen doen hier, en het sponsorgeld heeft daar flink aan meegeholpen!

Tot in Nederland (iiiiiiieeeeeeeeekkkksss…..)

Abrazo fuerte,
Hilde

Cuanto tiempo tienes aqui en Ecuador? Hoeveel tijd heb je hier in Ecuador?

7 meces, falta solamente una mes. 7 maanden, en nog maar 1 maand over.

Y ya no vienes mxe1s? En daarna kom je niet meer?

Piense que no. Ik denk het niet.

No se vaya….Ga toch niet weg…

Dit gesprekje voer ik hier denk ik het meest. Het is opvallend dat de mensen echt niet snappen waarom je weggaat, en al helemaal niet waarom je niet meer terugkomt. Het is voor hen erg onbegrijpelijk om even in een ander land te werken en te wonen, en dan ook nog niets te verdienen! x91Betaalt de overheid je dan?x92 x91Nee, ik heb in Nederland gewerkt en dit geld gespaard om hier vrijwilligerswerk te doen.x92 x91Oooohhhh…x92

Maar deze x91ohx92 klinkt niet erg overtuigend. Omdat het voor 98% van de mensen hier iets is wat nooit zou kunnen. Omdat de mensen hier geen geld overhouden om te sparen. Laat staan om naar een ander land te reizen en daar een half jaar te leven zonder enige vorm van inkomen. Dit zijn opvallende momenten. Omdat je er dan zelf ook weer even bij stilstaat dat het eigenlijk vrij bijzonder is om in de positie te staan waar wij in staan. Om te kunnen werken in Nederland en vervolgens 7 maanden zonder inkomen een nieuw land, een nieuwe cultuur te kunnen ontdekken. En het blijft allemaal ook erg bijzonder…

Familiebezoeken in Esmeraldas

Zoals gezegd zijn we afgelopen week met Geertje op pad geweest naar Esmeraldas, het noorden van Ecuador, om daar families te bezoeken van jongens op het project. Het was een erg mooie ervaring. Samen met drie jongens van het project (die de tijd bij hun ouders doorbrachten) zijn we maandagochtend op de bus gestapt. We hadden een erg strakke planning en hebben dinsdag zox92n 10 families bezocht, inclusief het project chicos de la calle in Esmeraldas. Van half 7 x92s ochtends tot 6 uur x92s avonds zijn we op de been geweest, dus x92s avonds echt bekaf. Maar het was echt erg interessant. Esmeraldas is een andere provincie, met een andere natuur en andere mensen. De families waren allemaal erg gastvrij (om half acht zaten we al aan het onbijt van rijst en garnalen bij familie 1). Het is sowieso erg leuk om families te ontmoeten van de jongens, ook al waren het vele jongens uit de derde etappe en dus geen bekenden voor ons.

We hebben zelf ook meegeholpen met het afnemen van gesprekjes. De verhalen die verteld worden zijn soms erg onwerkelijk. Een moeder die de namen van haar 13 kinderen opnoemt, en er bij 2 bijvertelt dat ze vermoord zijn. Een moeder die vertelt dat ze twee van haar kinderen al lang niet meer gezien heeft, omdat vader ze heeft meegenomen en ze niet weet waarheen. Een vader die net terug is uit de gevangenis. De vraag of de man meerdere vrouwen en/of kinderen heeft, is hier trouwens net zo normaal als in Nederland vragen hoeveel kinderen je hebt. Het blijft allemaal onwerkelijk, het blijven situaties waar ik nooit iets van zal snappen. Het is zox92n ander leven…

Woensdag zijn we vrijwel de hele dag op bezoek geweest bij een familie waarvan Geertje de kinderen steunt met de studiekosten. Ook dit was erg gezellig. Gezwommen in de zee, veel fotox92s gemaakt en lekker gegeten! De jongens van het project waren er ook, en er bloeide zelfs een liefde op tussen Oscar (het project) en Marjari (het oudste meisje van de familie). Dit was echt super lief om te volgen! Op het einde van de dag kreeg hij een bandje van haar met x91ik hou van jex92 erop. Hij vroeg aan mij wanneer hij haar weer zag: tsja, niet eigenlijk…

De laatste weken op de Patio

De planning tot het einde staat wel min of meer vast. Het zijn nog maar drie weken op de Patio. Want de laatste week gaan we nog even naar het strand, wandelen of wat dan ook. We zijn in ieder geval niet op de Patio tot de dag dat we terug vliegen. De verhalen over de Patio worden wat minder merk ik. Dit komt omdat alles steeds normaler wordt, alles steeds meer loopt. 3, 4 en 5 augustus nemen we alle jongens mee naar het strand. Als afsluiting. Daar heb ik wel heel veel zin in. We gaan veel activiteiten verzinnen enzo, dat wordt echt wel leuk! Verder draait het lekker door. We verzorgen de lessen, wat ons echt veel beter afgaat dan een paar maanden geleden. Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds strenger durf te zijn. Jongens beter durf te wijzen op hun fouten. En dat je op deze manier ook wel weer respect afdwingt. Wat de x91zakelijkex92 kant van de Patio betreft zal ik wel blij zijn wanneer ik weer in Nederland ben. De vergaderingen duren gemiddeld 2,5 uur, waarin eigenlijk niets wordt besproken. Iedereen doet zijn eigen ding, en niemand overlegt. Er zijn collegax92s waar ik eigenlijk nog nooit echt normaal mee gesproken heb, en die ons alleen maar aanspreken wanneer er een taart of iets anders gekocht moet worden. Dit is echt best raar. Er is echt nul structuur en samenwerking. De sfeer tussen de collegax92s laat echt te wensen over. Dit is allemaal soms echt heel vermoeiend. Maar we doen maar zoveel mogelijk ons eigen ding. En halen de energie uit de jongens en de werkzaamheden buiten de Patio.

De familie Garlazo

We hebben met de pater gesproken over het blijven ondersteunen van de kinderen van Patricia, ook als we er niet meer zijn. In principe moet dit allemaal te regelen zijn, en kan ook hij ons hierbij helpen. Dus hier gaan we de laatste weken ook druk mee bezig! Ik heb ook nog wat nieuwe fotoxb4s van de familie geplaatst!

Fotoxb4s

Verder ook nog van:

- De familiebezoeken in Esmeraldas

- Activiteiten op de Patio

- Salsales

- De straat

Ik houd jullie op de hoogte!

Af en toe sta ik er weer even bij stil. Wanneer er een groepje van vijf oude mannen allerlei dingen naar ons roept. Wanneer ik bijna van het bankje afval als de bus remt. Wanneer we de zoveelste kakkerlak in ons huis dood hebben geslagen. We zijn hier wel xe9cht in een ander land. Ik voel me sinds kort wel echt thuis hier in Guayaquil en ik ontdek steeds meer kleine, opvallende en hele leuke dingen aan de stad. Het is een stad die altijd leeft. Overal is het druk. Door het warme klimaat leven de mensen buiten, tot x92s avonds laat. Dit geeft een hele relaxte, gezellige sfeer. De mensen werken hard, en de mensen klagen zelden (behalve over de invoer van de dollar als betaalmiddel in 2000). De mensen weten heel goed hoe ze met weinig veel plezier kunnen hebben. x92s Avonds laat klinkt er muziek uit verschillende huizen, en zie je de mensen dansen met familie en vrienden in een met tl-lichten overbelichte huiskamer.

Het stappen hier wordt ook steeds leuker. We kennen wat mensen en via deze mensen leren we de leuke barretjes van Guayaquil kennen. Gelukkig krijg ik ook steeds meer lol in het dansen (de salsalessen gaan ook steeds beter!). Want als je hier niet wil dansen, is het vrij moeilijk op stap gaan! Eigenlijk gaat alles me nu vrij makkelijk af. Gewend op de Patio, gewend aan de straatjongens. Gewend aan de stad. Geen grote problemen meer met de taal. En dan wordt alles pas xe9cht leuk. Guayaquil is gewoon niet de makkelijkste stad. De Patio is niet het makkelijkste project. Maar het is leuk om de verschillen tussen nu en drie maanden geleden op te merken. En te constateren dat we ons nu volledig thuis voelen.

Familia Galarzo
Zoals verteld helpen we met ons sponsorgeld de familie van Patricia. Patricia heeft in totaal zes kinderen. Zelf heeft zij ook op straat geleefd. Ze voedt haar kinderen alleen op, en heeft niet de meest fijne dingen meegemaakt met haar ex-man(nen). Patricia is een sterke, onafhankelijke vrouw. Veel vrouwen hier blijven bij hun echtgenoot, ondanks dat ze slecht behandeld of vaak zelfs mishandeld worden. Vaak zijn ze niet in staat zichzelf te onderhouden. En zijn ze afhankelijk van hun partner. Om deze reden komt het hier ook vaak voor dat xe9xe9n man meerdere vrouwen heeft. Patricia voedt haar kinderen alleen op. Ze woont naast haar moeder, en ook haar nichtje Ruth van 16 jaar (die nu zwanger is) helpt Patricia veel. Patricia zelf is 32 jaar. Ze heeft twee zoons: Jipson (17) en Jeferson (14) en vier dochters: Joseline (9), Milena (8), Leonela (6) en Daniela (3). Zoals geschreven betalen wij de schoolkosten van Joseline, Milena en Leonela. Iedere maandagmiddag gaan we ze bezoeken, om ze te helpen met hun Engelse huiswerk. Het is echt leuk om te zien hoe enthousiast ze zijn, en hoe enthousiast Patricia ook is. Ze leert haar kinderen hardop tellen in het Engels, waar wij haar dan weer met de uitspraak helpen. Maar duidelijk maken waarom x93onex94 uitgesproken wordt als x93wanx94 en niet als x93oonex94, kunnen we eigenlijk ook niet! Graag zouden wij deze familie ook blijven helpen wanneer we weer terug in Nederland zijn. 1 jaar school is natuurlijk leuk, maar niet genoeg. We gaan morgen met de pater bespreken hoe we ervoor kunnen zorgen dat we deze drie kinderen t/m groep 8 (in Nederlandse termen) naar school kunnen laten gaan. Er komt natuurlijk veel bij kijken om dit vanuit Nederland te regelen, maar dat hebben we er allebei graag voor over.

Op de planning
Vorige week zondag is Geertje gearriveerd. Zij heeft in totaal 5 jaar in Guayaquil gewerkt, via dezelfde organisatie als wij. Zij is hier nu voor vijf weken en in die vijf weken gaan wij ook met haar een aantal werkzaamheden verrichten. Zo gaan we volgende week 4 dagen naar Esmeraldas, het noorden van Ecuador. Veel jongens van het project komen hier vandaan, maar het project heeft geen geld om deze gezinnnen te bezoeken, om de situatie van de jongens te bekijken. Dat gaan wij dus doen! In totaal gaan we ongeveer 10 bezoekjes afleggen. Esmeraldas is weer een heel ander gedeelte van Ecuador. Ik heb er erg veel zin in!

Weer in Guayaquil! En alweer een weekje aan het werk. De vakantie was zeer geslaagd. Ecuador is een makkelijk bereisbaar land, met veel diversiteit en veel mooie plekjes. Fijn om er even helemaal uit te zijn en natuurlijk om weer bij Bart te zijn na zox92n lange tijd.

Ecuador
De diversiteit van Ecuador maakt het een interessant land, zowel wat natuur als cultuur betreft. Ecuador bestaat uit La Costa (de kust) Sierra (de Andes) en Oriente (de jungle). In drie weken tijd hebben we hebben veel van deze diversiteit gezien: zie fotoxb4s!

In de eerste week zijn we langs de kust gereisd tot aan Esmeraldas, met een tussenstop in onder andere Manta. In Manta hebben we een vismarkt bezocht, waar haaien en weet ik wat allemaal de zee uitgesleept werden. Echt apart om te zien. Esmeraldas is een kuststadje in het Noorden van Ecuador, gekenmerkt als de zwarte hoofdstad van Ecuador. De Afrikaanse cultuur is hier flink aanwezig.

Na Esmeraldas doorgereisd naar de Sierra. Vanuit Quito met de bus hoog de bergen in, waar we gewandeld hebben tussen verschillende kleine dorpjes. De mensen in de dorpjes spreken veelal nog Quechua en wonen xe9cht ver van de bewoonde(re) wereld. Raar om je voor te stellen hoe deze mensen daar nu precies leven, maar wel erg mooi om te zien.

Na het bezoeken van deze primitieve dorpjes, hebben we ons even gevestigd in Baxf1os. Het meest toeristische plaatsje van Ecuador, met warmwaterbronnen (water dat direct uit de vulkaan afkomstig is) en veel lekker eten!

Vanuit Baxf1os in een veel te lange busreis naar het zuiden van de Oriente, waar de natuur weer helemaal veranderd en we na een wandeling uitkwamen in een klein dorpje. Om terug te keren hebben we hier gewacht op de enige bus die daar per dag komt, en ondertussen leuk gepraat met twee mensen die ons niet aankeken alsof we van Mars kwamen, zoals alle anderen dat deden. We waren schijnbaar in een dorpje uitgekomen wat nog niet door de Lonely Planet was ontdekt, en waar dus nog geen toeristen kwamen. In de Oriente vind je kleine comunidades van de x93Shuarx94, met ook weer hun eigen taal en gewoonten.

Cuenca, een mooie koloniale stad in het zuiden van de Sierra was uiteindelijk onze laatste bestemming. Erg leuk om nu een bredere indruk te hebben van het land waar ik me toch alweer zox92n 5 maanden bevind.

Het project
5 maanden, dus na drie weken weggeweest te zijn rol je er zo weer in. Sandra is natuurlijk alweer even terug van haar vakantie en alweer druk aan de slag. Het is een rustig groepje op de Patio op het moment, wat wel lekker was om weer mee te beginnen! We gaan ons in deze laatste twee maanden ook iets meer bezig houden met projecten buiten de Patio. Omdat we dit zelf erg interessant vinden, maar ook omdat we besloten hebben om met een groot gedeelte van het sponsorgeld, een familie te gaan helpen.

Patricia en haar zes kinderen
Ongeveer twee maanden geleden zijn we via de pater in contact gekomen met de familie van Patricia. Patricia is een vrouwtje van 32 jaar, die in haar eentje zes kinderen opvoedt en zelf geen inkomen heeft. Haar kinderen varixebren in de leeftijd van 1 tot 17 jaar, en hebben niet allemaal dezelfde vader. Slechts xe9xe9n van haar kinderen ging naar school, omdat er simpelweg niet meer geld was. We hebben deze familie voor mijn vakantie al een paar keer bezocht, omdat de pater hen helpt met het bouwen van een huisje. Na er samen en ook met de pater goed over gesproken te hebben, hebben we besloten dat we met ons geld voornamelijk xe9xe9n familie willen gaan helpen, zodat we deze familie dan ook echt gxf3ed kunnen helpen. Een belangrijke overweging hierbij was ook dat ook de pater deze familie al goed kent. In een land met zoveel arme mensen zijn mensen gewoon ook heel slecht te vertrouwen wanneer het op geld aankomt. 95% van de mensen zal altijd proberen om meer geld te krijgen dan ze nodig te hebben, of geeft het aan andere doelen uit dan waar jij het voor gegeven hebt. Om dit te voorkomen en omdat onze tijd gewoon te kort is om vele families goed te leren kennen, hebben we deze week de knoop doorgehakt en gaan we de familie van Patricia helpen.

En dit voelt goed! Drie meisjes (zie fotox92s) gaan op dit moment naar school. We hebben samen alle boeken gekocht en ze zijn supertrots en heel ijverig. Elke maandagmiddag gaan we ze voortaan helpen met hun huiswerk Engels. We gaan nu ook uitzoeken hoe we deze familie ook kunnen blijven helpen als wij er straks niet meer zijn, want school duurt natuurlijk langer dan alleen dit jaar. Maar met de hulp van de pater moet dit zeker goedkomen.

Patricia zelf is ook een erg leuke en actieve vrouw. Ze ziet echt de meerwaarde in van studeren, is op tijd op onze afspraken en bewaart zoals afgesproken van alles de bonnetjes. Het lijkt Nederland wel zo gestructurereerd als we met haar kunnen werken : ).

Overige doelen van het sponsorgeld…

Exe9n keer per week bezoeken we de jongens van de straat, waar ik de vorige keer over verteld heb. Ook hier besteden we altijd wat van ons geld. We kopen medicijnen, rijst en tonijn om samen met hen te koken, we ontwikkelen de fotox92s die we van ze maken, waar ze echt superblij mee zijn. Ook al is het maar voor een half uurtje, en heeft de week daarna niemand zijn fotox92s meer. Met deze kleine dingen maak je ze voor eventjes heel blij.

Daarnaast helpen we de familie van Jarida. Jarida is een meisje van 26 jaar en heeft zelf een lange tijd op straat geleefd. Zij is hier nu vanaf, en woont samen met haar zoontjes, nichtje, tante en neefjes in een huisje. We gaan hier zo nu en dan op bezoek en helpen hen met vanalles wat op dat moment nodig is. Melk voor de baby, medicijnen voor haar oom, de ziekenhuiskosten van haar nichtje dat zwanger was (wat ik in een eerder verhaal al heb verteld). Ook dit is een familie die de pater al goed kende, en die alle hulp kan gebruiken.

Een keerzijde aan het bieden van deze financixeble hulp, is dat het hier dus ook altijd om gaat. Je bent hier gewoon zo ongelooflijk rijk vergeleken met deze mensen. Je weet dat ze je heus wel waarderen, maar komen toch naar je toe om je geld. Altijd wanneer Patricia, Jarida, de jongens van de straat of wie dan ook op de Patio verschijnt, is dit niet alleen voor een gezellig praatje. Ze hebben altijd iets nodig; ze komen altijd voor ons geld. Hoe logisch dit ook is, soms is dit lastig. Soms gaan ze ook te ver, en vragen ze dingen die wij gewoon echt niet gaan betalen. Soms maken ze misbruik van de situatie. Maar dit alles is gewoon goed te begrijpen. Het verschil tussen ons en hen is gewoon ontzettend groot. Maar over het algemeen voelt het heel goed om de mensen op deze manier te kunnen helpen. Ik ben me in ieder geval nog nooit zo bewust geweest van de waarde van geld voor sommige mensen…

Tot snel!

Lieve mensen,

Even een pauze voor een reisje door Ecuador, waar ik heel veel zin in heb! Jullie horen weer van mij over 3 wkn. Tot die tijd (en ook daarna): succes met alles!

Liefs,
Hilde

Iets meer dan de helft van onze tijd zit er al op. Het gaat echt snel. Soms heb ik het idee dat we hier al heel veel gedaan en geleerd hebben. Soms versta ik helemaal niets van wat iemand tegen me zegt en denk ik dat ik net een weekje in een ander land met een andere taal ben.

Espaxf1ol

Maar het blijft leuk om ook met de taal intensief bezig zijn. Het lezen van boekjes met woordenboek, liedjes vertalen, grammatica, volgens mij is het voor de eerste keer dat ik het xe9cht leuk vind om te studeren! Over het algemeen heb ik meer moeite met het verstaan van de mensen dan met het spreken van Spaans. Dit komt vooral omdat ze erg snel praten, en natuurlijk vaak bepaalde uitdrukkingen of woorden gebruiken die ik niet begrijp. De komende twee weken zal ik even geen Nederlands praten, want Sandra haar vriend is vandaag gearriveerd en ze gaan twee weken reizen. Ik ben dus even alleen hier. Weer een nieuwe ervaring, ben benieuwd hoe het gaat bevallen. We doen vrijwel alles samen, dus het zal wel even raar zijn…

Nou goed, de belevenissen van de afgelopen twee weken…

Het xe9chte straatleven

Zoals jullie wel weten komen de meeste jongens op de Patio direct van de straat. Het is de eerste fase van het project. Veel jongens, en soms ook meisjes, komen alleen even om hun kleren te wassen of om een stuk zeep te vragen. Zij gaan daarna weer terug de straat op. Tot afgelopen woensdag had ik geen beeld bij dit straatleven. Waar gaan ze nu naar toe als ze de Patio weer uitlopen? Dit beeld heb ik nu wel. Althans een beetje. Want afgelopen woensdag ben ik weer met Alex de straat op gegaan. En hebben we de xe9chte straatjongens bezocht. De jongens die af en toe op de Patio komen, maar op straat leven.

En voor het eerst tijdens mijn verblijf hier schrok ik echt… De situatie waarin ze leven is echt schrijnend. Ze x93wonenx94 binnen muren, maar daar is dan ook alles meegezegd. Er is geen dak en de vloer is gewoon het gras. Vier muren buiten dus, zeg maar. Als we arriveren komt de lijmlucht je tegenmoet, en vrijwel allemaal zijn ze onder invloed. Ze snuiven veel lijm en leven tussen de rotzooi. Erg om te zien, vooral ook omdat er ook meisjes rondlopen met kleine kindjes. Die leven daar dan ook….Het is erg indrukwekkend om met deze mensen te praten. Je wil ze met veel helpen. Een meisje van 16 met een kindje, vroeg of ik misschien met haar mee naar het ziekenhuis wilde, omdat ze dacht dat ze weer zwanger was… er is helemaal geen hulp voor deze groep jongeren in Guayaquil. Ze kunnen nergens heen. Ouder dan 18 kunnen ze sowieso niet meer op de Patio terecht. Ze zijn blij als we op bezoek komen, buiten Alex komt er vrijwel niemand gewoon even op bezoek. Er is echt een scheiding tussen hen en de rest van de mensen in Guayaquil. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om niet als volwaardig mens behandeld te worden, maar dit is wel wat er bij hen gebeurt. We kunnen hier met kleine dingen helpen in de tijd dat we er nog zijn. Zoals we hier ook met zoveel andere dingen kunnen helpen.

Hulp
Afgelopen week bijvoorbeeld, verscheen er een meisje op de Patio. Een ex-straatmeisje, die we hebben leren kennen tijdens een familiebezoek met de pater. Ze vertelde ons dat haar nichtje van veertien jaar bevallen was. Haar nichtje kenden we ook van ons bezoek. Omdat er wat complicaties waren is de baby in het ziekenhuis geboren. Maar nu kon ze het ziekenhuis niet uit, omdat ze geen geld hadden om dit te betalen. En elke dag dat ze er was moesten ze weer meer betalen. Wij zijn met haar meegegaan en hebben de 40 dollar betaald bij het ziekenhuis. Ze was ontzettend blij. Haar nichtje en dochtertje konden meteen naar huis. Dankjewel sponsors dus, wederom. 

Ook hebben we afgelopen week 50 dollar aan een andere familie geschonken, zodat ze twee van hun kinderen naar school konden sturen. Met kleine bedragen kun je hier al ontzettend veel doen.Dit soort dingen geven veel voldoening. De voldoening die we soms in het werk op de Patio een beetje missen…

De Patio

Ondanks dat we ook steeds meer buiten de Patio leren kennen, zijn we nog steeds vijf dagen per week op de Patio aanwezig. Op het moment is het best moeilijk daar. Het is een moeilijke groep. Het zijn natuurlijk allemaal jongens zonder opvoeding, met weinig of geen respect voor andere mensen. En dit kan soms tot erg vervelende situaties leiden, waarin ze vaak over onze grenzen heen gaan. Vaak krijg je weinig terug. En is het moeilijk om energie en voldoening uit je werk te halen. Het blijft allemaal een uitdaging, maar soms heb ik het wel even helemaal gehad daar…en heb ik zin in vakantie. Gelukkig heb ik die over twee weken….dan komt Bart op bezoek en gaan we drie weken rondreizen en relaxen. Daar heb ik wel echt zin in.

Fotox92s
Fotox92s zijn ook weer te bekijken! Bijvoorbeeld van ons dagje dat we naar een strandje in Guayaquil zijn geweest, waar je in de rivier kunt zwemmen. x93Bah, in dat vieze water gaan jullie zelf maar zwemmen!x94 Was het antwoord toen we hun vertelden dat we naar het strandje wilden gaan, en zelf dachten dat we enthousiaste reacties zouden krijgen! Maar uiteindelijk hebben ze zich allemaal prima vermaakt. Ze zijn ons gewoon constant aan het uitdagen, en in plaats van blij te zijn met wat we voor ze regelen, willen ze meestal meer of iets anders. Maar dit is alleen maar om te testen hoever ze kunnen gaan, niet omdat ze het xe9cht niet leuk vinden wat we gaan doen. Naar afloop hebben we ze op pollo con papas getrakteerd.

Cuidense!

Goedemorgen trouwe lezers, Het belooft een mooie dag te worden. Nauwelijks 9 uur x92s ochtends, en de zon schijnt al volop. Hoe is het daar?

A bordaje
Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst x92s avonds de straat op geweest, om de jongens te zoeken. A bordaje noemen ze dat hier. x92s Middags was ik ook al eens geweest, maar x92s avonds is het toch een stuk interessanter. Alex werkt al 12 jaar op de patio. Hij kent de straat en de mensen die er leven. Hij kent echt vrijwel iedereen die op straat leeft en de plekken waar ze verblijven. En dat is erg interessant. Hij leert je de straat kennen; je praat met de mensen waar de meeste mensen met een grote boog omheen lopen. Hij maakt een praatje met de jongens en neemt me mee naar een hele familie, van ouders tot een kindje van nauwelijks 1 jaar, die elke avond op straat werken. Ze doen kunstjes bij het stoplicht, verkopen kauwgumpjes en dansen in de bus, om zo wat geld bijelkaar te krijgen. Super enthousiast zijn ze allemaal als we eraan komen, vooral ook om Alex te zien, maar ook om mij vanalles te kunnen vragen. Vragen over waar ik vandaan kom, over mijn familie en Nederland, over vanalles. Leuk. We blijven ongeveer een half uurtje en spreken af dat we de volgende dag terugkomen met cola en iets lekkers. Ik was helemaal enthousiast en had veel vragen en zin om nog veel meer te gaan zien. Maar helaas ging het hard regenen en zijn we vroegtijdig gestopt…

We gaan nu voortaan xe9xe9n keer per week op zoektocht naar de jongens en xe9xe9n keer per week een familie op straat bezoeken om de families te leren kennen en om ze af en toe iets lekkers te kunnen brengen. Zo zijn we dus voortaan ook twee avonden per week druk. Aanstaande woensdagavond ga ik weer met Alex mee, ik heb er nu al heel veel zin in.

Preventieve hulp
Naast de hulp die het project biedt aan de straatjongeren, helpen ze ook families in arme buurten. Deze families zijn wel altijd op een bepaalde manier aan het project verbonden. Anders is het einde zoek. En ook het project heeft dat geld natuurlijk niet. Afgelopen week hebben we samen met de pater twee families bezocht. Ook dit was wederom erg indrukwekkend. Echt onwerkelijk om te zien hoe ze wonen. Met 10 man in een huisje van nog geen 20 m2. Drie jongens in de puberteit. De pater vertelde ons dat ze dit werk vooral verrichten om te voorkomen dat de kinderen de straat opvluchten, preventieve hulp dus. Het is goed werk wat ze hier verrichten. Er wordt bijvoorbeeld een vloer in de huisjes gelegd, omdat er alleen maar zand ligt. Er wordt gezorgd dat de familie fatsoenlijk kan koken. Er worden bedden aangeschaft. Er worden papieren in orde gemaakt zodat de kinderen naar school kunnen. Want er zijn scholen waar de kinderen niet voor hoeven betalen. Wel hebben ze een inschijfformulier nodig dat 50 dollar kost. Omdat ze deze 50 dollar niet hebben, gaan ze dus niet naar school. Dit zijn hele concrete dingen. Concrete dingen waar wij ook graag mee willen gaan helpen met een gedeelte van het sponsorgeld. Samen met de pater gaan we dit verder invullen.

En verder…
Verder natuurlijk het werk op de patio zelf. Het is rustig op het moment. Er zijn maar zes jongens. Veel zijn er doorgestroomd en anderen zijn weer terug de straat op. Maar het varieert altijd heel erg. We vermaken ons wel, maar iets drukker is toch wat gezelliger. De lessen verlopen goed. Ik heb me vorige week weer een middagje in het kopieerhok vermaakt om de mapjes in orde te maken. Het is leuk om de lessen soms van een afstandje te bekijken. De eerste 15 minuten zijn we altijd bezig met alle gummen, potloden en schriften bijelkaar te zoeken. Het lijkt wel of ze ze opeten. Vervolgens probeer ik Sandy met al mijn geduld uit te leggen dat hij zijn mapje toch echt andersom neer moet leggen. NEE, ik wil op de kop schrijven!! Is het antwoord, en vervolgens loopt hij boos weg. Uiteindelijk komen we tot een compromis dat hij xe9xe9n letter op de kop mag schrijven, en vervolgens drie normaal. Daar kan hij wel mee leven. Aan de letter op de kop besteedt hij veel zorg, de andere letters raffelt hij snel af…ik besluit het zo te laten. Zijn aandacht is er tenminste bij. Wacht even, zegt hij na 2 minuten tegen mij. Over de tafel loopt hij naar Gabriel toe. 3 minuten, een ruzie en veel scheldwoorden later is hij terug. Gabriel had schijnbaar zijn potlood. Rustig gaat hij weer verder met het schrijven van de letter x93Ux94. Op de kop welterverstaan….

Montaxf1ita
Vorige week zijn we door vier jongens die we hier hebben leren kennen uitgenodigd om een weekendje naar het strand van Montaxf1ita te gaan. In de auto er naar toe kwamen we er pas achter dat het om een weekendje ging, wij hadden een dagje in ons hoofd! Maar goed, flexibel als we zijn zijn we uiteindelijk een weekendje op het strand gebleven. Een strand met meer toeristen dan Ecuatorianen, waardoor we voor de verandering gewoon na 10 uur alleen over staat konden! Het was erg relaxed. Veel te veel typische eetdingetjes geprobeerd, gezwommen en op stap geweest!

15 April alweer. De tijd gaat snel. En ik moet ook wel even nadenken bij mijn volgende verhaaltje. Ik raak steeds meer in mijn ritme hier.

De Patio

We hebben besloten om op de Patio te blijven werken, dus op de eerste fase. De voornaamste reden hiervoor is dat het erg veel tijd kost om te wennen, om je plek te vinden. Na 1,5 maand heb ik het idee dat we die gevonden hebben. Als we nu naar een andere fase overstappen om te kijken of dit ons beter bevalt of juist niet, zullen we die periode weer nodig hebben. En daar is de tijd gewoon niet voor. Ik vermaak me op de Patio, en heb het idee dat dit ook de fase is waar ze onze hulp het beste kunnen gebruiken en waar we de meeste vrijheid hebben om dingen te organiseren.

Dagprogramma

Elke dag komen we tussen 9 en half 10 op het project. Om half 10 beginnen we dan met de les, die officieel 1,5 uur moet duren, maar dat halen we meestal niet. Rond half 11 rennen de meeste jongens wel ergens anders rond. Tussen half 11 en 1 uur zijn we altijd wel met kleine activiteiten bezig. Zoals ik al vaker gezegd heb is er weinig structuur op het project en is er echt super veel tijd dat we leuke dingen kunnen organiseren. Afgelopen week hebben we veel spellen gedaan, die vanuit Nederland zijn overgekomen. Ze kunnen zich uren met een spelletje memorie vermaken, zelf ben ik het vaak veel sneller moe! Hinkelen, voetbal, knutselen, tekenen, volleybal, waterspellen: wij of zij verzinnen elke dag wel iets, wederom met veel dank aan jullie giften! Het is echt een meerwaarde dat we leuke dingen kunnen aanschaffen voor de lessen en de activiteiten. Ik merk ook dat ze het steeds leuker beginnen te vinden dat we er zijn. En dat je zelf meer kunt toevoegen door middel van de lessen en de activiteiten. Dit komt natuurlijk ook doordat het Spaans steeds beter gaat, dat je ze steeds beter kunt verstaan, en doordat ik me op mijn plek voel op dit moment. Dat wennen duurt gewoon best lang, op een project met een vrij heftige doelgroep, waar alles anders is.

Rond een uur of 1 lunchen we op het project. Rijst is altijd een onderdeel van de lunch, ook als ze spaghetti of aardappels eten. Aardappels worden hier trouwens als groente gezien, waardoor je vaak aardappels, rijst en vlees op je bord hebt liggen. Ik kan niet zeggen dat ik echt van het eten geniet (en dan laat ik de tafelmanieren van de jongens nog even buiten beschouwing) maar het is prima te doen. Gelukkig is xe9xe9n van de Ecuadoriaanse vrijwilligers op dieet, waardoor er ook voor ons vaak iets van een salade is en we toch nog wat groenten binnenkrijgen : ). Deze week zijn de leraren terug van zox92n 4(!) maanden vakantie. Zij verzorgen de lessen in de middag, waar wij ze bij helpen. Het is prettig dat er nu docenten zijn, dit geeft het dagprogramma iets meer inhoud. Na de lessen, rond een uur of 4, gaan wij dan weer naar huis.

Uitjes

Afgelopen dinsdag hebben we ze van het sponsorgeld meegenomen naar de bioscoop. Dit vonden zij (en wij!) echt super leuk. Ze kwamen allemaal in hun beste kleren en we hebben ze op popcorn en cola getrakteerd. Tijdens de film vroeg Sandy, een jongetje van 10 jaar tot hoe laat we bleven. x91Totdat de film is afgelopenx92 antwoorde ik. Waarop hij zei dat dat niet lang genoeg was en dat hij tot 6 uur x92s ochtends wilde blijven zitten…

Gisteren ben ik mee naar het zwembad geweest. Elke zaterdag gaan ze ongeveer een uurtje naar het zwembad. Op elkaars schouders zitten en elkaar eraf duwen is de voornaamste activiteit. En hoewel de meeste jongens veel sterker zijn dan ik, neem ik ook altijd iemand (kleins) op mijn schouders!

Salsalessen

De salsalessen zijn in volle gang! We gaan 2 keer per week een uurtje dansen. Het is echt leuk om te doen, maar ik moet thuis nog wel oefenen want ze gaan echt snel met de pasjes! De mensen hier hebben het ritme natuurlijk allemaal in het bloed zitten, dus die hoeven niet hardop tot zeven mee te tellen. Wij wel!!

Weer 2 weken voorbij, en gestructureerd als mijn leventje er hier inmiddels uitziet, plaats ik trouw weer een berichtje op mijn site. Voor de mensen die het dus nog niet in de gaten hadden: ik probeer iedere 2 weken wat te plaatsen, in het weekend welterverstaan. Dus bespaar jezelf de immense teleurstelling door txe9 vaak op mijn site te kijken en te moeten constateren dat er nog geen nieuw berichtje is : ). Er zijn nu ook weer nieuwe fotoxb4s, zie link!

Guayaquil
Afval
Terwijl het leventje bij jullie in Nederland ook gewoon doorgaat, en jullie hopelijk trouw doorgaan met het scheiden van groen- bruin- en wit-glas, papier (maar geen pakken appelsap, want een gedeelte van dit materiaal is niet voor het oud papier bestemd), en het scheiden van huis-tuin- en keukenafval, lijkt het wel of de mensen hier in Guayaquil zo hard mogelijk hun best doen om het slagingspercentage van dit goede intitatief wereldwijd gezien omlaag te halen. Echt overal ligt hier rotzooi. Je vindt de gekste dingen langs de weg. Naast het feit dat dit in combinatie met de zon niet een al te frisse geur met zich meebrengt, is het ook echt zonde. Maar al zou je hier graag iets in de prullenbak willen gooien (ik heb niet het idee dat de mensen hier willen, maar stel) dan kan het ook moeilijk. Vaak heb ik al met een kauwgumpje zonder smaak in mijn hand rondgelopen, en tevergeefs gewacht tot ik een prullenbak tegenkwam. Het toppunt van deze constatering hebben we afgelopen week beleefd tijdens onze busreis naar het strand. Een huilende baby met een vieze poepluier werd in de bus verschoond, waarna de vieze luier het busraam uit werd gegooid. Nu maar hopen dat hij niet bij iemand tegen de voorruit is aangevlogen….

Verkeer
Nee, Guayaquil zal nooit mijn stad worden. Overal is het hier druk. Met verkeer vooral. Ik denk dat ik hier (figuurlijk gezien mama) wel een pakje sigaretten per dag rook met alle uitlaatgassen. Met de bus staan we standaard in de file. Of je nu om 8 uur xb4s ochtends of 3 uur xb4s middags in de bus zit, het staat altijd vast. En ze vinden het reuze interessant om dan de heletijd te toeteren. Alsof het iets uitmaakt. Ze hebben de meest rare geluidjes in hun bus gexefnstalleerd, die dan allemaal als toeter fungeren. Omdat we in een nieuwe buurt wonen, komen hier (nog) geen bussen. Daar ben ik wel blij om. Dat we rust hebben xb4s avonds. Want ook de patio bevindt zich naast de autoweg.

Mensen
En dan de mensen….de mannen vooral. Als ik goede zin heb vind ik het allemaal erg grappig, als mijn humeur ietsje minder is kan ik me er gruwelijk aan ergeren. In grote lijnen kun je wel stellen dat je hier als vrouw, en dan met name als buitenlandse vrouw, niet echt heel serieus wordt genomen. Het gefluit en geroep op straat hoor ik al niet meer echt. Maar als je buurman van ongeveer 40 jaar je trots zijn nieuwe Engelse woordjes verteld (I love you, fucky fucky) zou je toch hopen dat het gesprek op een iets ander niveau zou kunnen plaatsvinden. Niet dus. Dat is soms heel vermoeiend. De vrouwen hebben hier ook echt nog een wat onderdanige positie. Wanneer diezelfde buurman bijvoorbeeld uitgebreid aan Sandra vertelt dat hij van zijn vrouw gaat scheiden en met haar gaat trouwen, vertelt hij dit gewoon in het bijzijn van zijn eigen vrouw. Nu zal dit allemaal vast heel grappig bedoeld zijn, maar ik vind het raar. Of het gaat over ons geld, of het gaat over ons uiterlijk. Heel veel andere gespreksstof hebben de mannen hier niet. Gelukkig is dit op het project anders. Daar zijn ze waarschijnlijk wat meer gewend aan buitenlanders. En worden we serieuzer genomen.

Tot zover mijn cynische constateringen in Guayaquil.

Het project
We bevinden ons nog steeds op de patio. Het gaat me steeds beter af om mijn voldoening uit kleine dingen te halen. Zo ben ik afgelopen week een halve ochtend bezig geweest om Roberto, een jongen van 16, zijn naam te kunnen laten schrijven. Op het einde was hij super trots, en vroeg aan iedereen of ze zijn handtekening wilde hebben. Dat zijn leuke dingen.
In het begin heb je het idee dat je heel veel kunt doen, omdat er ook nog zoveel gedaan kan worden op het project. Je ziet vanalles en hebt zin om alles aan te pakken. Maar alles is anders. De taal, de werkhouding, de mentaliteit. De illusie dat we hier in een half jaar wel even vanalles gaan neerzetten, heb ik niet meer. Dit moet ik ook helemaal niet willen. Wat hebben ze eraan. Het is niet hun manier van werken.

Dus draaien we lekker mee. En verzorgen we de lessen. We hebben mapjes gemaakt en de jongens in vier niveus verdeeld. Dit werkt. De lessen verlopen rustiger en gestructureerder. En terwijl complimentjes geven hier geen onderdeel van de cultuur is (behalve als het om uiterlijk gaat), want echt niemand heeft iets positiefs over onze mapjes gezegd, zijn we zelf erg trots.

Deze week hebben we ook een kijkje genomen op de 3e etappe: Duran. Daar waar de jongens een vak leren, en waar ze veel lessen krijgen. Op het moment zijn hier zoxb4n 80 jongens. Het is echt heel leuk om te zien dat het project dus ook gewoon echt werkt. Want vrijwel al deze jongens zijn via de patio doorgestroomd. En zijn nu xe9cht iets aan het leren. Natuurlijk is het altijd nog afwachten hoe ze zich dadelijk redden, maar ze hebben wel een basis. Ze kunnen lezen, schrijven en hebben praktische werkervaring als ze dadelijk 18 zijn en op eigen benen moeten staan. Het verschil met de patio is enorm. De jongens, maar ook de omgeving. Duran ziet er echt mooi uit. De dingen zijn geregeld.

En verder…
Heb ik nieuwe fotoxb4s geplaatst! Van ons super leuke feestje met veel te veel vlees omdat Elisa, een spaanse vrijwilligster die op de 2e etappe werkte, dit weekend weer naar huis is vertrokken. Van ons relax-dagje op het strand vorige week, van het feestje voor Elisa op de 2e fase, met liedjes en dansjes die ze voor haar hadden ingestudeerd, en van onze activiteiten op het project. Dus ik zou zeggen: veel kijkplezier!

Tot slot…
Ik heb koeientong gegeten!! Dat wist ik niet, en beleefd als ik ben eet ik alles op (ik vond het niet eens zo vies, want had het idee dat ik gewoon een stukje vlees at). Maar nu kan ik het wel tegen iedereen vertellen en ben ik erg trots, terwijl ik het denk ik niet had opgegeten als ik het geweten had, haha!

Hoop dat alles goed gaat bij jullie! Hier is weer een hoop gebeurd.

We bevinden ons nog steeds op de Patio. En het bevalt ons goed daar. Wegaan zeker nog kijken in de tweede en derde fase, maar voorlopig is dit even onzeplek. En het is een aparte plek. Het blijft moeilijk om er veel over teschrijven, maar ik ga toch een poging doen.

Ik heb het idee dat de jongens iets meer aan ons beginnen te wennen.Zelf wen ik ook steeds meer, en heb ik steeds meer zin om xb4s ochtends naar hetproject te gaan. Dat gaat nog steeds met vlagen, en Sandra en ik wisselenelkaar daar goed in af. Deene dag veel zin, de andere dag helemaal geen zin. Toch krijg je veel energieterug van het werk, ik zou niet eens precies weten waar dat vandaan komt. Het is vermoeiend, ze zoeken op de meest vervelende manieren aandacht, maar het zijn allemaal super leuke jongens. Je raakt snel betrokken, en in het weekend heb ik zin om ze maandag weer te zien. Ik  merk ook dat het contact steeds ietsje beter wordt. 

Gesprekje
Neem nu Marcos. Marcos is 15 jaar, en bevindt zich samen met zijn broertjeEdwin van 13 op de Patio. Marcos is een stille jongen, die de eerste wekeneigenlijk niet meer deed dan ons uitlachen om de manier waarop we Spaansspraken. Habla bien, gringa mala! (praat normaal, gekke buitenlander!) krijgenwe sowieso de hele dag door iedereen de hele dag naar ons hoofd gegooid! Maandagbegon hij even een gesprekje met mij. Hij vertelde me dat hij vroeger veelgestolen had, en kon moeilijk geloven dat ik zelf nog nooit iets gestolen had(uiteindelijk heb ik dan maar toegegeven dat ik ook wel eens een snoepje uit desnoepbak van de Jan Linders heb gegeten, maar dat was volgens mij niet echt wathij bedoelde : ).   

Huisbezoek
Met Janina (de maatschappelijk werkster) ben ik meegeweest op huisbezoek bijJhonny en Eduardo, allebei ongeveer 10 jaar. Tijdens het huisbezoek wordt gekeken of de kinderen echtniet meer thuis kunnen wonen. Het was erg indrukwekkend. De busreis van 1 uurbracht ons in xe9xe9n van de buitenwijken van Guayaquil. Dit verbaast me nog steedsiedere dag, de enorme tegenstellingen hier. In de binnenstad zijn overdektewinkelcentra, winkelboulevards en eigenlijk alles wat je in Nederland ook vindt. En in debuitenwijken is dan gewoon helemaal niets. Dit is ook niet raar als je jebedenkt dat iedereen voor zichzelf werkt, en er geen enkele sociale regeling isvoor armen of zieken.  

Activiteiten
Onze eerste activiteiten zijn gelukt! De concentratie was niet optimaal,dat zal ook wel nooit zo worden, maar we hebben een memoriespel met ze gemaakten trefbal gespeeld. We kregen het uitgelegd, we hebben ze bezig gehouden, enze waren vol concentratie aan het werk! Van het sponsorgeld hebben we dematerialen gekocht. We willen nu in ieder geval een keer per week eenactiviteit gaan organiseren. Ook hebben we de vrijwilligers bijelkaar geroepenom de lessen anders op te zetten. We hebben de groep in vier niveaus verdeeld,en Sandra en ik gaan voor ieder niveau een mapje maken met lesmateriaal. Iedergroepje heeft dan xe9xe9n vrijwilliger die ze les geeft, zodat ze tenminste op huneigen niveau kunnen werken.

Agressiviteit
Aan de agressiviteit van de jongens ben ik nog niet gewend. Dat zal ook welnooit komen. Ik vind het ongelooflijk dat echt vrijwel nergens iets van wordtgezegd. Het zal wel de manier zijn, de jongens zijn gewend om zich metagressiviteit te weren, maar het is toch moeilijk te begrijpen. Ze vinden demeest uiteenlopende voorwerpen om elkaar mee achterna te zitten. Bezems, eenmes, stoelen, een stuk glas van het raam. Het gaat nooit txe9 ver, en het blijftbij dreigen, maar het is toch echt raar dat ze zo hun gang kunnen gaan. Eenkeer heb ik geprobeerd er tussen te gaan staan, maar dat heeft dus echt geenzin. Ze vechten gewoon om je heen, haha. 

Alles kost dus enorm veel energie, en gaat met vallen en opstaan, maarhet gaat zeker vooruit. En het is een enorme uitdagingx85.

Naast het project hebben we dan natuurlijk ook nog een levenx85.al ben ikxb4s avonds wel kapot. De avonden bestaan uit het leren van Spaans, een potjevolleybal met de buurt, een buurtbarbecue, het afweren van vervelendemacho-buren, en het dweilen van het huis omdat er een spons in ons buitenputjezat, en het huis daardoor blank stondx85.

Vandaaggaan we een salsaschool bezoeken, en waarschijnlijk lessen nemen. Want nietdansen op een feestje kanhier niet, en het is dan wel zo leuk om het een beetje te kunnen!